• BIST 106.711
  • Altın 143,532
  • Dolar 3,5567
  • Euro 4,1387
  • Ankara 26 °C
  • İstanbul 30 °C
  • İzmir 33 °C

FİS FİS FİS FİSKOOO ??

Murat Akyol

Başımız ağrır zaman zaman… Tansiyonumuz inip çıkar ya da ateşimiz yükselebilir bazen. Gözlerimiz bozulabilir. Zamanla zor da duyabiliriz etrafımızdaki sesleri. Yaşlandıkça yüzümüzde beliren çizgilere dur! Diyemeyiz. Belki saçlarımızın günbegün azalmasını da önleyemeyiz bir zaman sonra.

Yukarıda sayılanların her biri bir sağlık sorunudur. Ama çok şükür çoğu da ölümcül değildir, elbet bir çaresi bulunur bu dertlerin.

Ama çaresi olmayan dertleri de vardır bazılarımızın. "Zaman kaybı" başta olmak üzere, sahibine biraz sıkıntı vermekle birlikte aslında ben bir gruptaki insanları hayatın tadı tuzu olarak görürüm her nedense? Anlatacaklarını (en kısa,) birkaç tekrarla üstüne basabasa vurgularken bana çok sempatik gelir bu insanlar. Anladınız siz onu? Kekemelerden bahsediyorum.

Her şeyden önce hepside sevimlidir bu insanların. Ben ömrümde kekeme olup da itici ve sevimsiz olanını hiç görmedim? İşte size, bu özel insanlardan biri o zaman… Komik ve çok orijinal öyküsüyle; Fehmi abi…

Kendileri, Giresun’un bir sahil semti olan Çıtlakkale’nin en tanınmış kişisidir. Öyle bir manevi ağırlığa sahiptir ki, protokolde muhtardan bile önde gelir! Bu güzel mahallede yaşayıp da saçlarına onun ellerinin değmediği kimse yaşamaz. Çünkü o, eskilerin tabiriyle “Kırk Yılın” berberidir. Mahallenin de  gülüdür. Eli hızlı, sohbeti tatlıdır. Sizi, Beş dakkada traş edip gönderebilir eğer isterse… Fakat siz hiç konuşmaz ve soru sormazsanız. Aksi durumda açılacak herhangi bir konunun ne zaman kapanacağı pek bilinmez. İşte orası belli olmaz! Yani anlayacağınız, Fehmi abi kekemelikte de usta.

“ Kırk Yıl” dedim de aklıma bir komik anı geldi. İster misiniz şimdi  bir o kadar zaman geriye gidelim?

Sene 1975… Ben İlkokul 1. sınıf öğrencisiyim. Hayatımın o yıldan sonraki zamanları en iyi hatırımdadır zaten. Yani benim için bir “milat” o yıllar.

O zamanlarda her şey belki eski püsküydü. Azdı, yavandı ama çok güzellikler barındırırdı kendi içlerinde. Mesela tıpkı koca bir şehre yeten 3-4 tane eski püskü belediye otobüslerimiz gibi. Birer antika değerindeki bu otobüslerin kapı kolları bile yolcuları tarafından ve dışarıdan elle açılırdı. Bu tarihi vasıtalarla yolculuk etme ve o havayı teneffüs etme şansına ermiş bahtiyarlardanım ben de. Yaşım çok değil belki ama Giresun’un o en güzel günlerini yaşadım, biliyorum. O zamanlar ki; Giresun hem çok güzel, hem çok şirin hem de çok sakindi. Bu otobüslerle yapılan şehir içi o kısacık yolculuklardan bile bir kitap yazacak öyküler çıkacağına da emin olun?

Zamanla eskidi bu otobüsler ve değiştirilmesi ihtiyacı hasıl oldu. Zaten ben de en son zamanlarına denk gelmişim demek ki emektarların.

Zamanın bir yerlerinde saklı bu güzelim günlerin içinde bir gün, bir de baktık ki; üzerindeki “Giresun Belediyesi” yazıları beyaz, kendisi komple yeşil, hem de son model “Otomarsan Mercedes” marka, otomatik kapılı, arka kapı girişinde bilet satan bir muavini bile olan, duracağı yere gelmeden “Duracak!” ibaresi yazılı yanıp sönen ışıklı levhası bile bulunan gıcır gıcır otobüsler tur atıyorlar şehrin içinde.

Zaten çocuktuk. Ama yinede çocuklar gibi sevindik!

Zaman sonra bir ay kadar bir süre bile olmadan sevgili öğretmenimizin bizlere yaptığı bir güzel sürprizle de kendimizden geçtik… Öğretmenimiz şöyle bir duyuru yaptı, sınıfımıza hitaben:

-          Çocuklar, yarın herkes 50 Kuruş fazla getirsin. Yeni belediye otobüsleri ile şehir turu atacağız!

-          Heeeeeyy! Yaşasın!

Yarınki gün, Orman Bölge Müdürlüğü önündeki okulumuza en yakın duraktan yepyeni, gıcır gıcır bir otobüse öğretmenimiz refakatinde adım attık. Sınıfça çok mutluyuz. Ve de sanki bir uzay mekiğine binip uzaya gidecek astronotuz? Arka kapıdan sırayla girerek paramızı verip biletimizi aldık muavin beyden. Ön tarafa doğruda ilerledik. Otobüs hareket etti… Yalnız otobüste garip bir durum var ve bizde bu tuhaflıkla karşılaşmakta pek de geç kalmadık! Arka taraftan bir yerlerden, bir tekrardan ibaret olan ve süreklilik arz eden bir ses gelmeye başladı, devamlı olarak… Ses aynen şöyleydi:

-          Fis… fis… fis… fis… fis ..

Bu hep aynı ton, hep aynı tekrar ve aynı ısrarla söylenen hecenin ne anlama geldiğini otobüsteki herkes gibi bizde merak edip çözemedik tabiî ki, o zamanki çocuk aklımızla?

-          Fis… fis… fis… fis… fis… fis… fis…

Kumyalı’ya girdik… Giresun Merkeze az bir yolumuz kaldı. Yolcuların çoğu galiba Meydandaki durakta inecekler sanırım?... Çünkü hiçbir durakta henüz durmadık... İlerliyoruz.

Bu şekilde nihayet Merkezdeki meydana geldik. Burada, hem  inecek, hem de durakta bekleyip binecek  yolcular var. Otobüs durdu! İnecek yolcularımız ön kapıdan inmeye, binecek olanlarda arka kapıdan binmeye çalışırlarken, şoför mahalline bir hışımla ve sinirli sinirli yaklaşan biri şoföre bastı fırçayı!... Baktık ki, bir anda sessizliği yırtan bu kişi bizim çok sevgili Berber Fehmi abimiz ve sarf ettiği cümlede aynen şöyle:

(Bir ayağı sabit, diğerini sertçe ve üst üste yere vurarak)

-          İiiiiiiiiikikikiki saaaaaaaaatttttt tirtirtir  söylülülülüyorum kardeşim, Fiskobirlik de bırak diye!!!

Bindiği yepyeni otobüste; otomatik “Duracak!” düğmesine basmayı bilemeden, üç durak önce ineceği yeri bildiren ama buna rağmen bir durak sonra inmekten kurtulamayan ince fikirli güzel abim benim… Selametle kal!...

(Biz de seeeeeeeseeninini çok sesese…viyoruz!)

Bu yazı toplam 654 defa okunmuştur.
  • Yorumlar 0
  • Facebook Yorumları 0
    UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
    Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.
    Bu yazıya henüz yorum eklenmemiştir.
Yazarın Diğer Yazıları
Tüm Hakları Saklıdır © 2013 Haberler Ankara | İzinsiz ve kaynak gösterilmeden yayınlanamaz.
Tel : 0 545 221 98 97 | Faks : 0 850 303 80 36 | Haber Scripti: CM Bilişim