BİR YANIMIZIN KAYBOLUŞU; ÖLÜM!

Ölümü tanımlayacak iki farklı insan grubu vardır dünyada. İlk grup, bu tanımı yalnızca kitaplardan okuyan, filmlerden gören insanlardır. İkinci grup ise ölümü bizzat hissetmiş olanlardır. Ben ikinci grup insanlardanım. Ölümü hissedenler…

Mayıs ayına yeni girmiştik. İkinci günüydü dedemin ölüm haberini aldığımda. Okuldan çıkıp babaannemlerin evine, bazen durarak, bazen gökyüzüne bakarak ama gözyaşlarım hiç dinmeden gittim. Beni böyle üzen dedemi bir daha göremeyecek olmam mı yoksa onun nasıl bir yere gittiğini bilemeyişim miydi bilmiyorum. Dedemi mezarlığa götürüp yıkadılar, artık mezara koyulma vakti gelmişti. Gözyaşlarım içinde onu son kez gördüm. Bembeyaz bir örtünün içindeydi bedeni. Pamuk gibiydi yüzü. Seslendiğimde bana cevap vermedi. Dedem bana ilk kez cevap vermedi. Oysa o bana her zaman cevap verirdi. İşte o an hissettim ölümü. Bedenimin sol tarafında bir şeyler oldu. Nefesim yavaşladı, gözlerim karardı. Lakin ne olduğunu çok sonra anladım. Dedemle birlikte çocukluğumun en pamuk tarafını gömmüşüz. Şimdi yalnızca anılarımda o pamuk çocukluk. Dua ederim sık sık, konuşurum ve ikisi de duyar hissederim.

Dedemi kaybedince öğrendim sevdiklerimizin ölümleriyle bir parçamızı da gömdüğümüzü. Bu bazen çocukluğumuz, bazen genciğimiz, bazense benliğimiz oluyor.

Her zaman bir yerlerde olduğunu bildiğimiz şe ölüm. Başımıza gelmedikçe gerçekten ne anlama geldiğini asla anlayamayacağımız yegâne şey.

Bugün ki aklım olsa daha çok söylerdim dedeme onu ne kadar çok sevdiğimi. Onunla daha çok vakit geçirirdim. Pamuk ellerini daha çok öperdim. Kaybettiğim parçamı daha fazla hatırlamak için.

İnsanoğlu ölümün önüne geçemez. Ne güçlü silahlar durdurabilir onu ne de içi dolu kasalar. Ölüm korkusu ile yaşamak…

Bu korku ile yaşamayın. Eninde sonunda sevdiğinizle birlikte bir parçanızı da kaybedeceksiniz. Bunu bilerek yaşayın hayatınızı. Gidecek olan parçanızla daha çok vakit geçirin, ona sevdiğinizi daha çok söyleyin, değerini hissettirin. O gün geldiğinde de kaybettiğiniz parçanızı hatırlayacak öyle çok hatıranız olur ki, kaybettiğinizin farkına bile varmazsınız.

Ve benim pamuk dedem;

Beni gördüğünü biliyorum. Kendine ve çocukluğuma iyi bak, ben yanınıza gelene dek.

Seni her zaman seveceğim.

# YAZARIN DİĞER YAZILARI

Yazar Neslihan Akyol - Mesaj Gönder


göndermek için kutuyu işaretleyin

Yorum yazarak Haberler Ankara Topluluk Kuralları’nı kabul etmiş bulunuyor ve yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan yorumlardan Haberler Ankara hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.