İnsan mutluyken yazamazmış sanki

Şimdi şimdi daha iyi anlar oldum bunca şairin neden mutlu şiiri yok diye.Şair dediğinin dertlisi olur, çapkını olur, aşığı olur daŞair dediğinin mutlusu olur mu yahu.Ben hiç okumadım mutluluğu yazanını.Belki siz okumuşta olabilirsiniz.Düşünüyorum.Düşünüyorum.Hep düşünüyorum fakat işin içinden pek çıkamıyorum.Çünkü; insanın içi kıpır kıpırken ne yazar ki ne yazmak ister.Benim aylardır yazıp yazıp sildiğim binlerce sayfam oldu mesela.Arkadaş insan yazamaz ki ah! bugün hava daha bir mavi.Ya da yok yok canım kuşlar daha bir asil.Vazgeçtim kelebekler sardı dört yanımı.Bana böylesi pek komik geldi mesela.Belki sadece bana öyle geliyorda olabilir.Garip bir durum sayfalarca yazı yazan ben aklı fikri sadece yazmak olan ben mutsuzluklabesleniyormuşum da haberim yokmuş.Mutluluğu buldum da fakat yazmayı unutur oldum.Böyle mutluluk düşman başına.Sizce de öyle değil mi?Mutluluk insana birçok şey getirirken birçok şey götürürmüş dediklerini duymuştum.Yaşayarak öğrenmek daha da bir farklıymış.Zaman zaman canım arkadaşım bay kağıt ve bayan kalemin bana küstüğünügördüğümde çok üzüldüm.Yazmak bir nevi terapi gibiymiş.Kalem en büyük aracısıymış kalbin ve kağıt en büyük dinleyicisi-imiş.(Kalbin)

# YAZARIN DİĞER YAZILARI

Yazar Dilan Aydın - Mesaj Gönder


göndermek için kutuyu işaretleyin

Yorum yazarak Haberler Ankara Topluluk Kuralları’nı kabul etmiş bulunuyor ve yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan yorumlardan Haberler Ankara hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.